Een onverwachtse dag in Taichung, natuur & aapjes bij Sun Moon Lake en Taipei met een local!

Tijd voor weer een nieuwe stad: Taichung! Ik was eigenlijk van plan hier alleen 2 nachtjes te slapen en het als basis te gebruiken voor een dag tour naar Alishan. Alishan is een gebied in de bergen met theeplantages en mooie wandelroutes. Veel reizigers gaan hier vroeg heen om de zonsopgang te bewonderen. Het is erg populair, daardoor is accommodatie maanden van tevoren vol geboekt of zo'n 400 euro per nacht. Daarom had ik een dagtour geboekt. Helaas kwam er een tyfoon over Taiwan heen en werd mijn tour geannuleerd. Dan maar Taichung verkennen. Dit bleek gelukkig ook heel leuk! Taichung is een grote, moderne en op het oog vrij rijke stad, gesticht door de Japanners. Ik verbleef vlakbij het mooie station, waar drie "generaties" stations samenkomen. Van het allereerste station ligt er nog een stukje rail en in 2 oude wagonnetjes zijn een winkel en een cafe gevestigd. Aan de voorkant vind je het Foamcat Cafe, ingericht in het thema van Bugcat Capoo, vol met producten van deze kattencartoon. Tegenover het station heb ik een beetje gewinkeld en ik vond op Google maps het Suncake museum. Suncake is het signatuur gebakje van Taichung. Toen ik daar binnen kwam was het niet anders dan een winkel, maar ik vond ook een QR code waarmee ik me aan kon melden voor een Free Walking tour die avond, dus ik dacht waarom niet? Ik vervolgde mijn weg naar de "scenic river walk", ook als dusdanig omschreven op Google Maps - een vrij tuttig loopje langs een riviertje met keurig onderhouden platsoentjes. Maar toch erg prettig, want hoewel er kennelijk in het Oosten van Taiwan een tyfoon woedde, scheen hier volop de zon. Via de rivierwandeling liep ik door naar cartoon street waar, je raadt het al, allerlei schilderingen van cartoons te bewonderen zijn. Klein, maar mooi gedaan, dus wat mij betreft de moeite waard. Voor de rest van de dag had ik eigenlijk een binnenprogramma uitgezocht omdat het zou regenen, maar het was gewoon hartstikke warm. In cartoon street trof ik een Duitser die ook alleen was, dus ik bood aan om een foto van hem te maken en zo raakten we aan de praat. Hij was van plan om naar Rainbow village te gaan, dus ik schrapte mijn museum plannen en besloot hem te vergezellen.

Rainbow village zijn een paar kleine huisjes, die helemaal zijn versierd met allerlei kleurrijke tekeningen door een man die uiteindelijk 101 is geworden. Ik las ergens dat de gemeente zijn huis wilde opkopen en dat het een protestactie was. De huizen zo mooi beschilderen zodat het zonde zou zijn ze te slopen. Ter plekke vond ik dat verhaal niet meer terug, maar het waren een paar kleine huisjes tussen een hoop hoge flats, dus het zou best waar kunnen zijn! Na zijn overlijden is helaas een deel van de tekeningen beklad, maar dit hebben ze wel charmant opgelost door daarvoor panelen met nieuwe tekeningen te plaatsen. Al met al toch nog een fotogeniek plekje. 

Daarna ging ik met de Duitser naar Yizhong night market voor wat snacks al brandstof voor de tour die avond. We bezochten ook nog een seven eleven met een bar, beetje gek concept want er staan nog wel bar tafels en er wordt ook tapbier gepromoot op grote schermen, maar ze verkochten alleen het standaard bier uit de koelkast. De seven elevens zijn de kleine winkels die 24/7 openstaan en waar je vrijwel alles kan vinden aan snacks, drinken en praktische spullen. In Taiwan heb je er een klein aantal met een bar en een paar met een thema, uiteraard ook Cartoons, bijvoorbeeld eentje met Snoopy en 1 met Hello Kitty.

Ik nam de Duitser mee naar de Free walking tour waar we nog wat mensen uit Oostenrijk en Zwitserland troffen. De tour bleek verrassend leuk! Het was een enthousiaste Taiwanese die de geschiedenis besprak en er een heuse snacktour van maakte! Zo proefden we stukjes suncake, verschillende soorten thee en nog een koekje. We kregen gelijk ook tips waar we de lekkerste suncake en een lokale lunch konden halen. Het grappigste moment was eigenlijk het einde van de tour toen ze een selfie probeerde te maken met al die lange Europeanen en wij steeds verder bukten terwijl ze de camera verplaatste. Met het groepje dronken we nog een seven eleven drankje bij de rivier en zo sloot ik een ongeplande, leuke dag af!

De volgende ochtend haalde ik suncakes bij de getipte winkel en een mega ijsje bij Miyahara, een hippe ijszaak met een sfeervolle giftshop erbij. Helaas was Minimal, de enige ijswinkel die ooit een Michelinster heeft gekregen gesloten - die is alleen op zaterdag en zondag open, maar dit was ook erg lekker, eigenlijk wel veel te groot voor 1 persoon dus paar keer brainfreeze, maar hee je kan niet alles hebben. Daarna vertrok ik naar Sun Moon Lake. Die dag probeerde voor het eerst iemand me te scammen haha. Een wat oudere man kwam me vertellen dat de bus niet zou gaan i.v.m. de tyfoon. Werd verdacht toen hij me vlak daarna een taxi aanbood. Ergo, de bus ging gewoon. 

De meningen over Sun Moon Lake (ooit een separaat Sun en Moon Lake) zijn online nogal verdeeld. Er wordt veel over gerept dat het te toeristisch zou zijn. Ik heb even getwijfeld of ik zou gaan, maar het leek me wel lekker om de natuur in te gaan. Een Duits meisje van de wandeltoer de dag ervoor zei dat ze het precies op Munchen vond lijken, een meer met bergen eromheen. Het blijkt dat er in het verleden vaak grote, luide groepen Chinezen kwamen, maar de Chinese regering heeft het toerisme naar Taiwan flink aan banden gelegd, dus daar is eigenlijk nauwelijks meer sprake van. Ik ben erg blij dat ik ben gegaan, want het was prachtig en helemaal niet druk. Ik kwam weer voor inchecktijd aan, dus ik begon met een lunch en daarna een koffie bij de Starbucks - puur vanwege hun terras met uitzicht op het meer. Daarna kocht ik een ticket voor de boot, waarmee je heen en weer kan gaan over 3 stops. Dus Shuishe, waar ik opstapte, Syangguang (hier vind je een tempel) en Ita Thao, het dorpje aan de overkant. Ik sloeg de stop bij de tempel over omdat de boot niet tot heel laat voer en stapte bij Ita Thao uit. Dit staat bekend om de inheemse bevolking, de Thao. Er is ook een Thao dorp dat je kan bezoeken maar dat schijnt meer een amusement park te zijn en de kabelbaan sloeg ik ook over. In plaats daarvan liep ik (alweer in het zonnetje) een boardwalk langs de oever. Ik genoot van de tropische vegetatie met bloemen erdoorheen en zag al snel een schildpad met zijn koppie omhoog op een boomstam in het zonnetje zitten. Niet veel later hoorde ik beweging in de bomen en zag ik een hele groep aapjes, een klein soort, sommige met baby's aan de buik. De vergelijking met Munchen loopt echt spaak hoor...In de bergen om het meer heen zag ik boven de wolken een pagode uitsteken, het gaf een mooi mystiek effect. Later, op het dakterras van het hostel werden we helemaal door wolken omgeven, dit gaf ook een bijzondere sfeer. Ik sloot de dag in goed gezelschap met een kaartspel af.

De volgende ochtend huurde ik een fiets om een rondje om het meer te doen. Dit was een combinatie van afzien en genieten haha. De zadel op standje max. stond alsnog vrij laag voor me, en dan was het nog wel van het merk Giant - erg misleidend. Bovendien bleken de versnellingen het te begeven als ik steil bergopwaarts ging waardoor hij dan doortrapte. Maar door extra lijden ga je iets ook weer extra waarderen? En al vrij snel kwam ik op een stukje fietspad waar weer allemaal aapjes omheen zaten en soms overheen sprongen. Een beetje eng ook wel, eentje zat me vanaf een hekje uitdagend aan te kijken. Voor een groot deel kan je ook over een soort boardwalk fietsen, vlak langs het meer, maar een deel was onder constructie dus dan pak je de gewone weg en een deel van het pad moet je te voet doen, waar daar zit een trappetje, wel met een helling ernaast waar je fiets overheen kan. Al met al toch vier uur onderweg geweest. Onderweg bezocht ik de Wu Weng tempel. Op het eerste gezicht leek die vrij kitsch met twee grote plastic tijgers ervoor, maar van binnen was het verfijnd met mooie stukken bewerkt relief. Het was bijna de hele dag droog maar wel bewolkt, ik denk toch een kleine stuiptrekking van de tyfoon.

Hierna probeerde ik voor het eerst een in thee gemarineerd, gekookt ei! Deze verkopen ze bij elke seven eleven, maar ze zien er nogal onaantrekkelijk uit, een beetje grijs verkleurd. Toch was iedereen die ze had geprobeerd er positief over. Hier werden ze bij een kraampje verkocht dat er iets ambachtelijker uitzag en ze waren inderdaad heerlijk. Heel grappig hoe ze hier thee in vrijwel alles verwerken, ei, ijs, bier, cocktails, er is zelfs popcorn met thee smaak. Op het dakterras van het hostel was het weer gezellig met deels nieuwe, deels oude gasten. Onder hen bevond zich een Tsjech Hanza, die terloops vertelde dat hij de dag erop met de auto naar Taipei ging. Laat dat nou ook mijn plan zijn...Na een subtiele suggestie werd ik uitgenodigd om mee te rijden haha. Hij had de auto met vrienden gehuurd, maar die waren inmiddels alweer naar huis, dus plek zat!

Voor mijn laatste twee nachtjes in Taipei kon ik dus bij een Taiwanese, met zelfgekozen roepnaam Isla, slapen. Superlief! Omdat ik dankzij mijn, overigens erg gezellige, lift wat eerder aankwam doodde ik de tijd met een lunch, een kopje sizzling lemon latte en nog een sizzling pineapple passionfruit drankje, echt een straf. Isla woont in de buurt van Beitou, nog randje stad maar vlakbij de natuur. Ze woont in een modern flatgebouw en heeft een prachtig apartement waar ik een eigen slaapkamer kreeg. Isla reist zelf ook veel en werkt als dokter en geeft kooklessen! Genoeg gespreksstof dus. Zo leerde ik meer over het afval ophaal systeem haha. Ding hier is, dat je vrijwel nergens prullenbakken vindt, en je wel vaak drinken of eten afhaalt, dan loop je dus een eeuwigheid met die verpakkingen rond. Ze hebben geen grote afvalbakken buiten staan. In plaats daarvan komt er elke dag een truck langs met een luid muziekje, waardoor het lijkt of de ijscowagen langskomt. Dit is het teken voor de Taiwanesen om hun afval naar buiten te brengen. Ze komen elke dag op dezelfde tijd en als jij dan toevallig aan het werk bent kan het zijn dat je iemand betaalt om jouw afval af te leveren. Ook is het een sociaal moment, namelijk een mooie gelegenheid om bij te kletsen met de buren. Zoals je uit mijn blogs wel kan aflezen is de eetcultuur hier belangrijk. Isla vertelde me dat Taiwanezen bij wijze van begroeting geen hallo zeggen, maar: heb je honger? Of zelfs: zit je vol? Die avond moest zij werken en ging ik de Bi Gourmand kraampjes van de Shilin Night market af, ik at koude noodles in sesamsaus, varkensrib soep, een gestoomd broodje met varkensvlees en fried milk. Daarna nog een jasmijn ijsje van de family mart die me in Sun Moon Lake was aangeraden. Onderweg zag ik nog een tempel waar de markt dwars doorheen loopt en keek ik naar een grappige animatie van een babytijger boven een kruispunt van de markt. Nadat Isla klaar was met werken heb ik eindelijk Stinky Tofu geprobeerd. Hier wordt veel over gepraat, want het is een typisch gerecht, maar ja het stinkt nogal haha, op elke night market loop je wel weer door de walm heen. We deelden de gefrituurde versie - die schijnt beter te zijn dan de gekookte. Het was best te eten, maar echt lekker kan ik het niet noemen.

Mijn laatste zaterdag moest Isla overdag weer werken. Ik vertrok 's ochtends op tijd om Jiufen te bezoeken, een pittoresk plaatsje dat bekend staat om de theehuizen met rode lampionnen ervoor. De animatiefilm Spirited Away doet eraan denken. Ik pakte de metro naar een bushalte voor Jiufen, maar de eerste bus die aankwam zat al vol...Ik keek om me heen en raakte aan de praat met Katha, een Duits meisje, het leek ons wel een goed idee om de metro te pakken naar een eerdere halte, want straks zit de volgende bus ook vol. De rest van de mensen in de rij leek zich nergens druk om te maken, misschien toch de Nederlandse/Duitse hang naar efficientie. Zo had ik gelijk weer een maatje voor de dag gevonden. Jiufen is wel echt mega toeristisch. Er loopt een krap straatje door het centrum met allerlei cadeauwinkeltjes en restaurantjes waar je soms iets kan proeven. We aten een heerlijke pinda/ijs pannenkoek en ricecakes met hartige & rode bonen vulling. Ook proefden we gedroogde aardbeien (lekker!) en wijn met, hoe kan het ook anders, thee, die ook verrassend lekker was. Het bekendste theehuis, A Mei, hebben we alleen van een afstand gezien het zat waarschijnlijk toch vol. We keken we even binnen bij het Jioufen theehuis en een andere iets verderop de heuvel die er vrij gammel uitzag met allemaal houten stutten. Het is wel grappig, je hoeft maar iets verder het toeristen straatje uit te lopen en het is alweer rustig. Terwijl je vanaf daar juist mooi uitzicht hebt op het dorpje dat tegen de berg aan is gebouwd en op een mooi tempelcomplex.

Hierna namen we de bus naar Keelung, dat een stuk authentieker is. Hier bezochten we uiteraard een night market haha, die gelukkig overdag ook open is. We deelden een kiprol, een seafood soepje met bouillon getrokken van gele lelies en een "nutritious sandwich" omdat hier een rij stond, dit was een zoet broodje met hartige vulling. Daarna deelden we nog een beker vol met pindaijs, ook erg lekker. We waren wel een beetje een bezienswaardigheid, Katha is nog langer dan ik. Aan de andere kant konden ze ons niet uit elkaar houden, het gebeurde vaker dat ik betaalde en zij dan het wisselgeld terug kreeg. De andere bezienswaardigheden van Keelung waren weer dusdanig ver weg dat we besloten terug te keren naar Taipei. Onderweg naar het treinstation kwamen er twee kindertjes achter ons aan rennen. Ze schoten Katha aan, ik dacht ze willen vast een foto met haar vanwege haar lengte, maar met Google translate maakten ze duidelijk dat ze hun helium ballon van Shin-Chan aan haar wilden geven, zo lief! Op het perron werd ze vervolgens aangesproken dat het gevaarlijk zou zijn omdat de ballon verstrikt zou kunnen raken in de elektriciteitsdraden. Katha reageerde daarop door de ballon aan de betreffende medewerker cadeau te doen haha. Hij probeerde te weigeren, maar nam hem tenslotte maar aan en liep vervolgens met hangende schouders en een vrolijke ballon weg, zo'n komisch gezicht!

Ik nam afscheid van Katha en bezocht zelf nog Christmas land in Banqiao, een wijk van Taipei. Dit start 14 november al en is vrij hysterisch met mega veel lampjes, een podium, geprojecteerde animaties, bewegende dinosaurussen waar de kinderen op kunnen en uiteraard opgeblazen cartoon figuren. Ik vond de lichtjes geweldig, maar werd uiteindelijk ook wel moe van het geheel. Ik vond mijn weg terug naar Shipai en at nog wat gestoomde broodjes met kool voor 20 cent per stuk. 's Avonds ging ik samen met Isla naar een hippe bar met thee cocktails, we wisselden reisverhalen en culturele verschijnselen uit. Een erg volle dag haha, maar wel leuk. 

Toen brak alweer mijn laatste dag aan. Ik had weer erg mazzel, want de afgelopen weken was Taipei regenachtig geweest, maar nu was het warm en zonnig. 's Ochtends werkte Isla weer en ging ik van stadsdeel naar stadsdeel in de ijskoude metro om de beste producten te kopen, in de rij voor de ananascake van Chia Te, de bubble tea van Yi Mu Ri, een toiletbezoek met verwarmde bril in een luxe shoppingmall en in de rij voor lente-ui pannenkoeken, want een rij betekent kwaliteit. Daarna las ik heerlijk een uurtje een boekje in het zonnetje in een park. Vervolgens bezocht ik samen met Isla Beitou. In Beitou vind je warmwaterbronnen. Beitou betekent heks in de inheemse taal, het meer waar de warmwaterdampen vanaf stijgen ziet er ook mooi en sprookjesachtig uit. De publieke warmwaterbronnen waren helaas niet toegankelijk wegens renovatie, maar een rondje om het meer was ook al de moeite waard. Het is omgeven door prachtige bomen met mooie wortels. Daarna hadden we bij de supermarkt afgesproken met Robyn. Ik had contact met haar gehouden na Dulan. Robyn deed eerst een rondreis, maar blijft daarna een jaar in Taipei om les te geven en voor een krant te werken. Dus voor haar was het ook leuk om een local te ontmoeten. De school waar ze les gaat geven bleek bovendien bij Isla om de hoek te zitten. Isla leerde ons die avond om zelf dumplings te maken en we maakten en nog 2 roerbak gerechten bij een superleuke afsluiting van mijn zeer geslaagde trip. Ik vloog die avond om 23.00 uur, dus had nog alles uit de dag kunnen halen!

Ik vond het erg leuk om weer in Azie te zijn. Ik heb wel mega veel gereisd in korte tijd, mocht je naar Taiwan gaan zou ik aanraden om wat langer te gaan, een week of 3-4, zodat je het op je gemak kan verkennen. Het is ook erg geschikt om een auto te huren. De wegen zijn supergoed onderhouden en het verkeer is behoorlijk rustig, afgezien van Taipei. Hoewel Taipei in vergelijking tot andere Oost-Aziatische hoofdsteden ook er rustig is. Het is schoon, rustig en veilig, met gelukkig ook af en toe een klein huisje waar een kip door de woonkamer loopt. Mocht je voor het eerst naar Azie gaan, een goede plek om te beginnen. Bovendien onbekend (onderschat?) bij Nederlanders, ik ben er maar twee tegengekomen. Ik heb een fantastische reis gehad vol leuke ontmoetingen en geluksmomenten, het ging echt als vanzelf. Waarbij het ook niks uitmaakte of iemand tien jaar jonger was. De verbaasde uitdrukkingen als ik mijn leeftijd vertelde waren wel grappig. Ik ben fysiek behoorlijk uitgeput maar mentaal helemaal tot rust gekomen. Ik ga me maar weer bezinnen op een volgende bestemming, waar ik uiteraard weer verslag van zal doen. Nu boerenkool met worst, om op te warmen! Tot de volgende!